کبوتر از وقتی که راه را اشتباه رفته بود وارد قفس کرکسها شده بود .

لحظه اول بهش حمله کردند. سرش را شکستند . بالهایش را زخمی کردند .

دیگر نای بلند شدن نداشت .کف قفس افتاد و اشک ریخت .

اشکهایش مثل نمک روی زخمهایش ریختند و دردش بیشتر شد.

بالاخره تصمیم گرفت .

یک زندگی مسالمت آمیز با کرکسها !!!!!!!

اما هر لحظه فکر می کرد کجای راه را اشتباه آمده ؟

آیا از اینجا راهی به لانه کبوتران هست ؟

 

من رها شده ام در باد

با تني تب دار ...

بغض راه گلو يم را گرفته ...

باز امده ام از دل شب هاي سرد و طولاني ...

از ديار دوستان هجرت كرده ام مرا دريابيد كه اينجا غريبه ام .......

امده ام تا هذيان هايم را اينجا بگويم .......

 

قلم مو را بر مي دارم مي خواهم بكشمش "مي دانم رنگش آبي است .

مي كشم اما ...نه ...

 زيادي سوراليسم شده به دل نمي نشيند .

خاكستري مي كنم .چرا فكر كردم خاكستري بهتره؟

تمركز مي كنم قلم مو را بر مي دارم اينبار مي دانم بايد چه رنگي بكشم .

روي خاكستري ها با قلم مو سرخ مي كشم . سرخ سرخ ...

تازه  مي فهمم رهايي سرخ در زمينه خاكستري است .....

 

سالهاست در ميان شن هاي روان گم شده ايم به دنبال راهي براي خلاصي از اين كوير هستيم.

عده اي طاقت نياوردن و وسط راه مانده اند.

عده اي هر لحظه سراب ناجي مي بينند و بقيه را بدنبال خود مي كشند.

عده اي سكوت كرده اند واستوار به راه ادامه مي دهند ..

آخر اين كوير كجاست ؟ اين سرابها ما را به كجا مي كشاند؟

چند نفر مي مانند؟

اين لبهاي عطش زده تا كه اي به اميد سراب آب تاول زده مي مانند؟؟

رقاصه ها برقصید

دخترکان بخندید

پسران مست معشوق را در آغوش بکشید

آرام باشید .

شحنه ها در خوابند .

نرقصید

نخندید

در اغوش نکشید

بترسید .

شحنه ها بیدارند !!!!!!

باز اين بغض تو گلو نمي ذاره ... اين هواي خاكستري مه گرفته داره خفه ام مي كنه . نفسهام با هر بار بالا و پايين اومدن دارن سنگيني بيشتر به سينه ام وارد مي كنند . باز بيام بگم اي كاش ... اي كاش .. . باز اين بغض مي شكنه و اشكها هم كه راه خودشو توي اين چند ساله ياد گرفته خودش مي ريزه ... باز دارم پوست مي اندازم . باز توي پيله خودم رفتم . دارم هجرت مي كنم و از كلي خاطره جدا مي شم . اما اينبار ناراحت نيستم خوشحالم مي دوني چي مي گم ؟ چقدر امشب باز بالهام خسته است . بايد لونه امو عوض كنم .چه وقت خسته شدن بالهاست ؟ كاش بودي ؟ آره دارم باز بهونه مي گيريم . دلم يه جام شراب مي خواد كه مست مستم كنه اونقدر مست كه .. . اما شرابي كه از چشمات بيشتر مستم كنه پيدا نمي كنم . يه جام دو جام فايده نداره ... كاش بودي كه سرمو روي شونه هات بذارم و اشك بريزم و حرف يزنم . تو هم موهامو نوازش كني و آرومم كني . كاش كاش كاش ........... كاش كاش حسرت اين اي كاش منو كشت ...

پروانه ها بال می زنند. کبوتران پر می کشند و عقاب در لانه اش آرام می آساید .

و من آتش می گیرم آتشی از نهفته ترین جای سینه ام .......

سرم به دوران می افتد تصویر پروانه و کبوتروعقاب جلویم با ریتمی خاص حر کت می کنند .

عقاب را حقیر می بینم و پروانه را با بالهای بزرگ و زیبا ......

سینه ام بیشتر می سوزد حرارت از چشمانم بالا می رود .

دستی برای خاموشی این اتش بالا نمی آید ......

یک لحظه سراب دستی که با چند قطره آب بسویم می اید مرا می فریبد .

اما ان دست هم در میانه راه ناپدید می شود . حرارت همچنان زیاد می شود .....

کبوتر با چشمان نگران به من چشم می دوزد .....

من رها شده ام در باد

با تني تبدار 

زمزمه مي كنم .

گوش كنيد زمزمه هايم را مي شنويد.

اينجا آغازي ديگر است ...